Gassen, wetten en verdwijnende leden: een luchtige terugblik op 2024
Het is december, tijd om terug te blikken op een jaar vol uitdagingen, nuances, en vooral: gevaarlijke stoffen. Want zeg nou zelf, wie houdt ons vak spannend? Juist, wijzelf. Wat hebben we dit jaar geleerd? Wat hebben we genegeerd? En belangrijker: wie schrijft die jaarverslagen eigenlijk met droge ogen? Laten we even inzoomen op de hoogte- en dieptepunten van 2024.
Hier in Nederland ging het, in relatieve termen, best oké. Geen grote rampen, geen gifwolken in het journaal, en de samenleving blijft ook nog overwegend de gedachte dat alles best wel veilig is. Elders in de wereld? Een ander verhaal. Explosies, lekkages, en rampen waar je u tegen zegt. En wat doen wij ermee? We kijken ernaar, knikken wijs, en richten ons weer op de druppellekkages van onze treinen. Want laten we eerlijk zijn: een paar druppels gevaarlijke stoffen per rit, dat is waar wij wel warm of koud van worden.
Het Basisnet bleef weer een dingetje. Ooit was het een mooi idee, nu vooral een doolhof zonder uitgang. En dan die routeringsregels… ach, laat maar. Het blijft een beetje alsof je met navigatie op stap gaat in een taal die je niet spreekt. Het enige wat we zeker weten, is dat het de vrachtwagenchauffeurs niet makkelijker wordt gemaakt. Het heeft even geduurd, maar daar was het dan eindelijk: het verbod op ontgassen in de binnenvaart. Hoera! De champagneflessen (milieuvriendelijk afgevoerd, uiteraard) konden open. En het vervoersinfarct waar sommigen ons voor waarschuwden? Dat bleef gelukkig uit. Misschien dat samenwerking en praktisch plannen dan toch echt werkt. Wie had dat gedacht? En dan hadden we weer het tweejaarlijkse ritueel: de vertaling van nieuwe wetgeving. Je weet wel, die documenten waar je na twee pagina’s al denkt: “Hoe kan iets tegelijkertijd zo simpel én ingewikkeld zijn?” En het antwoord is altijd hetzelfde: het ministerie. Hun pogingen om verdragen om te zetten naar werkbaar Nederlands voelen soms als een IKEA-handleiding in het Mandarijn. Iedereen weet dat het zo nooit gaat passen, maar wie zegt het hardop?
Dan toch ook maar even over onze geliefde vereniging. Een plek van kennis, kameraadschap, en steeds meer lege stoelen. Het ledental neemt elk jaar ietsje af, en nieuwe veiligheidsadviseurs lijken zich ergens verstopt te houden. Waar zitten die mensen toch? En zou het ministerie, dat ooit een verzoek deed om deze vereniging op te richten, niet een handje kunnen helpen? Je hebt ons deze doos puzzelstukjes gegeven, beste overheid, nu mag je best ook even meezoeken naar de ontbrekende stukjes.
2025: Op naar een nog veiliger jaar (of in elk geval een grappiger blog)
Natuurlijk is een jaarwisseling niet compleet zonder met het jaarverslag te beginnen. Pak de template van de vereniging er maar bij, en je zit (redelijk) safe. Of je nu een doorgewinterde expert bent of een beginner die nog worstelt met de afkortingen, één tip blijft goud waard: gebruik de template van de vereniging. Het scheelt niet alleen tijd, maar voorkomt ook de angst dat je iets cruciaals vergeet. Een mooi moment om je grafieken met incidentstatistieken weer wat op te leuken.
Maar laten we vooral vooruitkijken. Wordt het veiliger? Misschien. Wordt het werk makkelijker? Waarschijnlijk niet. Maar hé, laten we in ieder geval proberen het leuk te houden. En wie weet, vinden we volgend jaar toch die verloren gewaande veiligheidsadviseurs. Als iemand een tip heeft, laat het weten.
Fijne feestdagen, een veilige jaarwisseling, en tot volgend jaar – met frisse moed, en hopelijk nog minder druppellekkages.
Cheers,
Adrie van Duutje
